Muzyka - [RS] HERBIE HANCOCK – "River: The Joni Letters" - FileServe, FileSonic, HotFile, TurboBit, RapidShare

RapidShark.pl - najlepsza wyszukiwarka plików, wyszukaj i ściągaj pliki.
(FileServe, FileSonic, HotFile, TurboBit, RapidShare, Netload, Storage, SharingMatrix, MegaUpload, TurboUpload)

RapidShark.pl - darmowa wyszukiwarka plików

EROTYKA - wszystkie posty
- filmy erotyczne
- galerie i zdjęcia
- czasopisma, gazety, książki

SERIALE - wszystkie posty

SPORT - wszystkie posty

FILMY - wszystkie posty

BAJKI - wszystkie posty

ANIME - wszystkie posty

MUZYKA - wszystkie posty
- soundtrack
- teledyski, koncerty

GRY - wszystkie posty
- gry na konsole

OPROGRAMOWANIE - wszystkie posty

DOKUMENTY - wszystkie posty
- audiobooki
- epika i dramat

TEMAT: [RS] HERBIE HANCOCK – "River: The Joni Letters"

DODAJ POST do tego tematu. W zamian otrzymasz 20 punktów premium, które możesz wymienić na dostęp premium.
"Tina Turner zamieniła się w jazzową wokalistkę, by zaśpiewać utwór Joni Mitchell. Przekonał ją do tego Herbie Hancock. Zresztą nie tylko ją. Może i kompozycja otwierająca ostatnią płytę Joni Mitchell ma z jazzem sporo wspólnego, ale nie zmienia to faktu, że twórczość kanadyjskiej artystki raczej się z tym gatunkiem nie kojarzy. Dla Hancocka to jednak żaden problem – trudno pozbyć się wrażenia, że on potrafiłby przerobić na jazzową nutę wszystko, od popowych wypocin Britney Spears począwszy, a na porykiwaniu deathmetalowców skończywszy. To i z piosenkami Joni sobie poradził, ubierając je w szaty utkane z dźwięków fortepianu, saksofonu i perkusji, z niewielką domieszką innych instrumentów. Ale na tym zabawy nie skończył. O wyśpiewanie piosenek kanadyjskiej artystki poprosił bowiem szereg gwiazd i gwiazdeczek, nie tylko wspomnianą Tinę Turner, ale też Norah Jones, Corinne Bailey Rae, Lucianę Souzę i Leonarda Cohena, o Joni Mitchell nie zapominając. Jak widać, w studiu pojawili się przeróżni goście, ale że wszyscy zostali nawróceni przez gospodarza na jazz, to płyta brzmi jednorodnie. Tym bardziej, że wokaliści to tyleż znamienici, co skromni, potrafiący zaśpiewać bez pośpiechu, oszczędnie, nie wyrywając się przed orkiestrę. Dobrze wypadają też utwory instrumentalne uzupełniające płytę, w tym dwie kompozycje, których autorką nie jest Mitchell, czyli "Solitude" Duke'a Ellingtona i "Nefertiti" Wayne'a Shortera. Oślepieni ich blaskiem nawet nie zauważamy gdy mija godzina z okładem, w trakcie której Hancock uwydatnił piękno piosenek swej wieloletniej przyjaciółki, pokazał klasę zaproszonych wokalistów, a ich fanom udowodnił, że klasyczny jazz nie musi być niestrawny dla popowej publiczności. Prawdziwy muzyczny hat-trick. "(przedruk z onet.pl) Linki widoczne są po Zalogowaniu. Jeśli jeszcze nie masz konta Zarejestruj się.
Osadź: Dodaj: Share: \| MORE!
Strony: 1